|
Babası bir gün
çabuk sinirlenen
çocuğuna biraz
çivi ve bir
tahta verip:
"Bak yavrum ,
sinirlenip
çevrene zarar
vereceğini
anladığın an,
sinirini yenip
bu tahtaya çivi
çakacaksın "
dedi.
Çocuk ilk gün
otuz çivi çaktı.
Zaman geçtikçe
çaktığı
çivilerin
sayısıda
azalıyordu. Daha
sonra ise hiç
çivi çakmamayı
öğrendi. Bunun
üzerine babası;
"Kendini
tutabildiğin her
gün bir çiviyi
sökeceksin"
dedi.
En son çivi
söküldüğünde
tahtada pek çok
çivi izi vardı.
Babası, "Bak
çocuğum " dedi.
"Bu tahta artık
eskisi gibi
olamayacak.
Sinirlendiğin ve
kırıp geçirdiğin
her an
karşındakilerde
böyle gönül
yaraları oluşur.
Ne kadar tamir
etmeye
çalışsanda dil
yarası
iyileşmez.
|